Γράφει η Στέλλα Ν. Καραμήτρου
Σήμερα η evrozoni φιλοξενεί δύο ξεχωριστές καλλιτεχνικές προσωπικότητες της τοπικής, και όχι μόνο, μουσικής σκηνής : τον Κωνσταντίνο Κάλλια και τον Γιάννη Τσαρσιταλίδη. Ο καθένας με την δική του πορεία και αισθητική, μοιράζονται την ίδια ανάγκη για ειλικρινή έκφραση και δημιουργία. Μοιράζονται μαζί μας και μιλάνε για όσα τους εμπνέουν να γράφουν, να τραγουδάνε και να ονειρεύονται. Μια συνέντευξη που πάει λίγο πιο βαθιά από τις νότες και προσπαθεί να φωτίσει τους ανθρώπους πίσω από τη μουσική.
Κύριε Κάλλια, πως ξεκίνησε η σχέση σας με τη μουσική;
Προέρχομαι από μουσική οικογένεια. Mέσα στο σπίτι μας υπήρχανε διάφορα μουσικά όργανα οπότε σαν μικρό παιδί ήταν επόμενο να πάρω τα πρώτα μου ερεθίσματα από το σπίτι και με την περιέργεια ενός μικρού παιδιού να σκαλίσω, να γρατζουνίσω όλα αυτά τα μουσικά όργανα κιθάρα, πιάνο, σαξόφωνο. Φυσικά από μικρή ηλικία είμαι μέσα στα ωδεία σπουδάζοντας τη μουσική και σε θεωρητικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο πνευστών όπου απέκτησα τα πτυχία μου.
Ποιες ήταν οι αρχικές βασικές επιρροές στη μουσική σας;
Είμαι παιδί της γενιάς αρχές δεκαετίας ’90 όπου το MTV μας έδωσε τα πρώτα ερεθίσματα γύρω από την rock και την ποπ μουσική εκεί ανακάλυψα όλες αυτές τις μουσικές και όλα αυτά τα συγκροτήματα που αγάπησα όπου σαν έφηβος με μαγνήτισαν και τελικά με έκαναν να αγαπήσω τη μουσική και να ασχοληθώ και ως επάγγελμα αλλά και ως χόμπι.
Υπάρχουν ενδιαφέρουσες συνεργασίες που κάνατε στα χρόνια της μουσική σας πορείας;
Ναι, είχα κάποιες συνεργασίες με αξιόλογους ανθρώπους της μουσικής όπως τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, την Αφροδίτη Μάνου, τον Παντελή Θεοχαρίδη, το συγκρότημα Emigre, τα Κίτρινα Ποδήλατα, όπου γράψαμε στο στούντιο τους με το Βασίλη τον δίσκο “Αφετηρία” , τον πολύ σπουδαίο στιχουργό Οδυσσέα Ιωάννου αλλά και πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης όπου διακριθήκαμε με το 3ο Βραβείο, ενώ πρόσφατα διακρίθηκα στο διαγωνισμό Σύνθεσης της Μικρής Άρκτου του σπουδαίου στιχουργού Παρασκευά Καρασούλου.
Το «Είπες θα πάγω σε άλλη γη» είναι το πρώτο σας προσωπικό CD/δίσκος, στο οποίο υπογράφετε εξολοκλήρου τη μουσική, πάνω σε ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη. Μιλήστε μας για αυτό.
Πάντα με γοήτευε η ποίηση του Καβάφη που είναι μοναδική και τόσο ιδιαίτερη. Έτσι αποφάσισα να μελοποιήσω ποιήματά του. Ήταν ένα μαγικό ταξίδι δημιουργίας πάνω στην ποίηση του. Οι κριτικές έλαβα ήτανε πάρα πολύ αξιόλογες. Χαρακτηριστικά μου είπαν ότι ο δικός μου Καβάφης ήταν ο πιο «τραγουδένιος»! Στην αρχή δε μου άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός αλλά σε δεύτερη ανάγνωση κατάλαβα ότι ήταν ένα παράσημο, διότι, όπως αναφέρθηκε στις κριτικές, κατάφερα να δαμάσω τον λόγο του σπουδαίου μας ποιητή και να ανακαλύψω κουπλέ και ρεφρέν που κρύβονταν μέσα στον λόγο του, διατηρώντας πάντοτε όμως την υψηλή αισθητική του.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και τι μπορούμε να περιμένουμε από εσάς στο άμεσο μέλλον;
Πάντα τα επόμενα σχέδια περικλείονται σε δυο λέξεις «μουσική δημιουργία», που σημαίνει να συνθέτω μουσικές, να γράφω τραγούδια, να μελοποιώ στίχους.
Τι είναι αυτό που σας δίνει τη μεγαλύτερη ικανοποίηση μέσα από τη δουλειά σας;
Η αγάπη που εισπράττουμε σε κάθε live είναι το πιο σημαντικό πράγμα και μια ηθική ανταμοιβή που δεν συγκρίνεται με οποιαδήποτε χρηματική αμοιβή.
Κύριε Τσαρσιταλίδη, πως ξεκίνησε η δική σας σχέση με τη μουσική και το τραγούδι;
Τα πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα τα πήρα από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Ο πατέρας μου έπαιζε ακορντεόν στο σπίτι και η μητέρα μου τραγουδούσε ερασιτεχνικά, δημιουργώντας από νωρίς μια ζεστή και ζωντανή μουσική ατμόσφαιρα. Αργότερα, στην εφηβεία, φοίτησα σε Μουσικό Σχολείο όπου εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω σε βάθος τη μουσική και να διδαχθώ Ευρωπαϊκή και Βυζαντινή μουσική, πιάνο, ταμπουρά, ποντιακή λύρα, μονωδεία και κλασικό τραγούδι. Μέσα από το Μουσικό Σχολείο μου δόθηκαν σημαντικές ευκαιρίες να συμμετέχω σε μαθητικούς πανελλήνιους διαγωνισμούς, τόσο σε παραδοσιακά όσο και σε ευρωπαϊκά σύνολα καθώς και στην Μονωδία και στην ποντική λύρα, αποσπώντας πρώτα βραβεία. Εδώ θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στους καθηγητές μου, Ιωάννη Κακάρα, Χρήστο Μπαρτζόπουλο, Ιωάννη Κατσούλη, τον Διευθυντή του σχολείου Ιωάννη Κετιπίδη καθώς και τον κ.Μανώλη Θόδωρα από την Ξάνθη, ο οποίος με τη δική του παρότρυνση αποτέλεσε την αφορμή να βρεθώ στο Μουσικό Σχολείο Ξάνθης.
Τι σας κέρδισε πρώτα; Η λύρα ή το τραγούδι;
Θα έλεγα ότι πρώτα με κέρδισε η λύρα. Με εντυπωσίασε ως όργανο και με ενθουσίασε από πολύ μικρή ηλικία ο ήχος της, άλλωστε υπήρχαν και σχετικά ακούσματα μέσα στο σπίτι. Σε δεύτερη μοίρα ήρθε το τραγούδι, αρκετά αργότερα. Ωστόσο, με τον καιρό έγινα θαυμαστής του και το αγάπησα εξίσου βαθιά. Στο τραγούδι περισσότερο με συγκινεί η ερμηνεία. Πιστεύω ότι ο τραγουδιστής οφείλει να είναι ερμηνευτής και όχι απλώς κάποιος που τραγουδά.
Τι θεωρείτε πως είναι αυτό που σας διαφοροποιεί από άλλους ανθρώπους στον ίδιο χώρο;
Θεωρώ πως αυτό που με διαφοροποιεί περισσότερο είναι η ερμηνεία μου στο τραγούδι. Παράλληλα, ένα ακόμη στοιχείο που με χαρακτηρίζει είναι το ποικιλόμορφο ρεπερτόριό μου. Τραγουδώ από Frank Sinatra και Andrea Bocelli μέχρι Γιάννη Πάριο, Γιώργο Νταλάρα, Δημήτρη Μητροπάνο και Στέλιο Καζαντζίδη, καθώς και παραδοσιακά ποντιακά, θρακιώτικα και σμυρναίικα τραγούδια. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό για μένα είναι ότι δεν θέλω να είμαι μίμος άλλων τραγουδιστών. Οι ερμηνείες μου επιδιώκω να έχουν τη δική μου ταυτότητα, να είναι μοναδικές και ειλικρινείς.
Πόσο σημαντική είναι για σας η συνεργασία και η συλλογική προσπάθεια.
Η συνεργασία και η συλλογικότητα είναι καθοριστικής σημασίας. Ο καθένας μέσα στο σχήμα έχει τον ρόλο του και το αποτέλεσμα προκύπτει μόνο όταν λειτουργούμε όλοι μαζί. Η επιτυχία δεν είναι ποτέ ατομικό έργο. Οι συνεργάτες παίζουν καθοριστικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι σπουδαίοι — ή και πιο μέτριοι — τραγουδιστές είχαν πάντα δίπλα τους εξαιρετικούς μουσικούς να τους συνοδεύουν.
Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στη ζωή σας, τι θα ήταν αυτό;
Δεν θα άλλαζα κάτι στη ζωή μου. Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά. Σίγουρα έχω κάνει αστοχίες, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, όμως μέσα από αυτές έμαθα. Οι άνθρωποι που με αγαπούν και με στηρίζουν είναι λίγοι — και έτσι πρέπει να είναι. Είναι άνθρωποι που εμπιστεύομαι και στους οποίους μπορώ πραγματικά να στηριχτώ.
Πώς συναντήθηκαν καλλιτεχνικά οι δρόμοι σας και προέκυψε η μεταξύ σας συνεργασία;
Κ. Κάλλιας: Η συνεργασία μας ξεκίνησε από την στρατιωτική μουσική όπου είμαστε συνάδελφοι. Οι πολλές ώρες ενασχόλησης μέσα στην δουλειά δημιούργησαν μια πολύ ωραία χημεία, η οποία ως φυσικό επακόλουθο, οδήγησε στη δημιουργία ενός τραγουδιού, σε μουσική δική μου και στίχους του Πασχάλη Μπούρα. Το επόμενο βήμα ήταν αναπόφευκτο: οι ζωντανές εμφανίσεις μας σε διάφορους χώρους. Αυτές τις μέρες, μάλιστα, ετοιμαζόμαστε να κυκλοφορήσουμε ακόμη ένα τραγούδι, σε στίχους της Βιβής Χριστοδούλου.
Γ. Τσαρσιταλίδης: Η συνεργασία μας με τον Κώστα προέκυψε μέσα από τη δουλειά μας. Τον γνώρισα ως Λοχαγό Μουσικής, όταν ήταν μαέστρος στη μονάδα όπου υπηρετώ. Το ένα τραγούδι έφερε το άλλο και το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό. Μας ενώνει κοινή γραμμή πλεύσης όσον αφορά το είδος της μουσικής που θέλουμε να υπηρετούμε — πρώτα για εμάς και έπειτα για τον κόσμο. Άλλωστε, αν κάτι αρέσει πραγματικά σε εμάς, είμαστε σίγουροι ότι θα αρέσει και στο κοινό.
Αυτοσχεδιάζετε στα live; Ακολουθείτε τον παλμό και τις διαθέσεις του κοινού;
Κ. Κάλλιας: Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό μας. Αυτοσχεδιάζουμε και προσαρμοζόμαστε απόλυτα στον παλμό του κόσμου. Διαθέτουμε ένα πολύ ευρύ ρεπερτόριο που ξεκινά με σαξόφωνο και τραγούδια σε ύφος Bocelli και Sinatra, περνά στα ελληνικά έντεχνα και φτάνει μέχρι τις αγαπημένες ερωτικές μπαλάντες του Ρέμου και του Πάριου.
Υπάρχει επίσης μια ξεχωριστή ενότητα όπου ο Γιάννης παίρνει τη λύρα του και ερμηνεύει έντεχνα–παραδοσιακά τραγούδια. Έτσι, καλύπτεται κάθε μουσικό γούστο των φίλων που έρχονται στα live μας.
Γ. Τσαρσιταλίδης: Βεβαίως. Υπάρχουν στιγμές που αυτοσχεδιάζουμε και αλλάζουμε το πρόγραμμα ανάλογα με τις διαθέσεις του κοινού. Το live είναι διαδραστικό· χτίζεται από το μηδέν, με οδηγό τόσο τη δική μας όρεξη όσο και την ενέργεια του κόσμου. Υπάρχει φυσικά ένας βασικός κορμός προγράμματος, όμως αυτός προσαρμόζεται και εξελίσσεται κάθε φορά.
Αν έπρεπε να στείλετε ένα μήνυμα στους ανθρώπους που διαβάζουν αυτή την συνέντευξη, ποιο θα ήταν αυτό;
Κ. Κάλλιας: Δεν θα πω κάτι κλισέ. Το μήνυμά μου προς τον κόσμο είναι να στηρίζει τους ντόπιους καλλιτέχνες. Όχι ότι έχουμε παράπονο — οι φίλοι μας μάς τιμούν με το παραπάνω στις εμφανίσεις μας — ωστόσο είναι πολύ σημαντικό να στηρίζουμε τους καλλιτέχνες του τόπου μας.
Γ. Τσαρσιταλίδης: Είναι μια πολύ σοβαρή ερώτηση και χαίρομαι που μου δίνεις αυτή τη δυνατότητα να απαντήσω, μέσα από σένα, Στέλλα — σε ευχαριστώ.
Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι να κάνουμε στη ζωή μας αυτό που πραγματικά αγαπάμε, αυτό που έχουμε ονειρευτεί και φανταστεί. Οι συνθήκες δεν είναι πάντα ιδανικές, όμως τα όνειρα χτίζονται βήμα-βήμα. Να παίρνουμε συμβουλές, να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε — έτσι μαθαίνουμε ως άνθρωποι.
Να επιλέγουμε να πορευόμαστε με σωστούς ανθρώπους, που χαίρονται πραγματικά με την εξέλιξή μας σε όλα τα επίπεδα: προσωπικό, επαγγελματικό και συναισθηματικό. Να μην επιτρέπουμε σε κανέναν — ακόμη και στο στενό οικογενειακό ή συναισθηματικό μας περιβάλλον — να μας αλλοιώσει. Ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα μας πρέπει να μας αγαπά για αυτό που είμαστε, όχι για αυτό που θα ήθελε ο ίδιος να γίνει μέσα από εμάς. Μακριά από ναρκισσιστές και χειραγωγούς. Να διοχετεύουμε την ενέργειά μας σε ανθρώπους που το αξίζουν. Εν κατακλείδι, η ζωή είναι μικρή. Τα χρόνια και οι ώρες περνούν γρήγορα. Ας μην σπαταλήσουμε ούτε ένα λεπτό σε μη δημιουργικά πράγματα. Εύχομαι σωματική και ψυχική υγεία, γιατί ο άνθρωπος έχει ζώσα ψυχή. Το παν στη ζωή δεν είναι τα χρήματα και τα υλικά αγαθά — είναι απλώς ένα μέσο. Η ψυχική υγεία είναι εκείνη που φέρνει και τη σωματική. Όταν ο άνθρωπος κατακτήσει την εσωτερική του ειρήνη, μπορεί να τα καταφέρει σε όλα. Θα κλείσω με τους στίχους του Καβάφη, που μελοποίησε ο αγαπημένος Κώστας Κάλλιας:
«Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον:
μην την εξευτελίζεις.»
Κύριε Κάλλια, κύριε Τσαρσιταλίδη, σας ευχαριστώ θερμά για την ενδιαφέρουσα συζήτηση.